Święta wielkanocne są ruchome, ponieważ ich data zależy od faz Księżyca i wiosennej równonocy, a nie od stałego dnia w kalendarzu, jak Boże Narodzenie. Ustalono, że Wielkanoc wypada w pierwszą niedzielę po pierwszej wiosennej pełni Księżyca, dlatego może „przeskakiwać” między marcem a kwietniem.

Skąd ta „ruchomość”?

  • Wielkanoc oblicza się według tzw. kalendarza lunisolarnego – łączy on rok słoneczny (pory roku) z cyklem Księżyca.
  • Zasada brzmi: pierwsza niedziela po pierwszej pełni Księżyca przypadającej po umownej dacie równonocy wiosennej (21 marca).
  • To sprawia, że data Wielkanocy może wypaść najwcześniej 22 marca, a najpóźniej 25 kwietnia.

Decyzja z Soboru Nicejskiego

  • W pierwszych wiekach chrześcijaństwa różne wspólnoty świętowały Zmartwychwstanie w różnych terminach, często w powiązaniu z żydowską Paschą.
  • Aby to ujednolicić, na Soborze Nicejskim w 325 r. ustalono zasadę: obchodzić Wielkanoc w pierwszą niedzielę po pierwszej pełni Księżyca po równonocy wiosennej.

Dlaczego nie ustalono stałej daty?

  • Wielkanoc jest ściśle powiązana z Paschą żydowską, która od zawsze była liczona według kalendarza księżycowego, więc również w chrześcijaństwie zachowano odniesienie do Księżyca.
  • Próby ustalenia stałej daty pojawiały się (np. dyskusje w Kościele katolickim w XX wieku), ale ostatecznie pozostała tradycyjna, „ruchoma” formuła.

Co z innymi kościołami?

  • Kościoły zachodnie (np. rzymskokatolicki, większość protestanckich) liczą Wielkanoc według kalendarza gregoriańskiego.
  • Część Kościołów prawosławnych używa wciąż kalendarza juliańskiego do wyznaczania daty, dlatego ich Wielkanoc często wypada w innym terminie niż na Zachodzie.

TL;DR: święta wielkanocne są ruchome, bo ich data zależy od pierwszej niedzieli po pierwszej pełni Księżyca po 21 marca, zgodnie z dawnymi, soborowymi zasadami opartymi na kalendarzu lunisolarowym i związku z Paschą.

Information gathered from public forums or data available on the internet and portrayed here.