Zorza polarna występuje głównie w rejonach podbiegunowych, w tzw. owalu zorzowym wokół biegunów magnetycznych Ziemi. Najlepsze miejsca do jej obserwacji to wysokie szerokości geograficzne na półkuli północnej i południowej.

Główne lokalizacje

Na półkuli północnej (aurora borealis) zorzę polarna widać przede wszystkim za kołem podbiegunowym:

  • Północna Norwegia (np. Tromsø, Lofoty) – idealne dzięki ciemnym niebom i częstej aktywności.
  • Szwecja (Abisko, Kiruna w Laponii) – czyste powietrze i brak zanieczyszczeń świetlnych.
  • Finlandia (Laponia, Rovaniemi) – popularne wśród turystów, z przewodnikami i hotelami.
  • Islandia (np. Kálfafell) – dynamiczne pokazy dzięki aktywności słonecznej.
  • Kanada (Yellowknife, Yukon) i Alaska (Fairbanks) – rozległe, ciemne obszary.
  • Grenlandia i północna Rosja – rzadsze, ale spektakularne.

Na półkuli południowej (aurora australis) :

  • Antarktyda i okolice: Tasmania, południowa Nowa Zelandia, południowe Chile/Argentyna.

Rzadkie obserwacje w Polsce

Przy silnych burzach geomagnetycznych zorza pojawia się niżej, np. na Śląsku, Podhalu, w Bieszczadach czy nawet pod Warszawą – jak w ostatnich latach dzięki aktywności Słońca.

Najlepszy czas i warunki

Od września do marca (długie noce, ciemne niebo), najlepiej przy niskim zanieczyszczeniu świetlnym , bezchmurnej pogodzie i wysokim indeksie Kp (aktywność geomagnetyczna). Używaj aplikacji jak AuroraWatch czy SpaceWeatherLive do prognoz.

Zorza polarna to nie tylko ziemskie widowisko – obserwowano ją na Saturnie i Jowiszu!

TL;DR: Najczęściej w Skandynawii, Islandii, Kanadzie i na Alasce; w Polsce rzadko, ale możliwe przy silnych rozbłyskach słonecznych.

Information gathered from public forums or data available on the internet and portrayed here.