Wie is de ontdekker van de penicilline

De Britse arts en microbioloog Alexander Fleming (1881-1955) is de ontdekker van de penicilline. Hij deed deze baanbrekende ontdekking in 1928 in zijn laboratorium aan het St. Mary's Hospital in Londen, en ontving in 1945 samen met Howard Florey en Ernst Chain de Nobelprijs voor de Geneeskunde voor deze revolutionair belangrijke vinding.

Het verhaal achter de ontdekking

Alexander Fleming werd geboren op 6 augustus 1881 in het Schotse plaatsje Lochfield. Na eerst vier jaar bij een scheepvaartmaatschappij te hebben gewerkt, ging hij geneeskunde studeren aan de St. Mary's Hospital Medical School in Paddington. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werkte Fleming als officier van gezondheid in militaire ziekenhuizen, waar hij veel gewonde militairen met etterende wonden zag. Deze ervaring deed hem beseffen dat er grote behoefte was aan bacteriedodende middelen die deze infecties effectief konden bestrijden.

De toevallige doorbraak in 1928

Fleming's ontdekking gebeurde vrijwel per ongeluk, wat het verhaal nog opmerkelijker maakt. In de zomer van 1928 was Fleming bezig met het bestuderen van stafylococcen-bacteriën door ze te kweken in petrischalen. Toen hij na een korte vakantie terugkwam in zijn laboratorium, ontdekte hij dat het afdekglas van een van zijn kweekschaaltjes was weggegleden en dat er schimmel was gegroeid door schimmelsporen in de lucht. Wat hem direct opviel was dat rondom de plek waar de schimmel groeide, alle bacteriën dood waren.

Fleming realiseerde zich dat de schimmel, een lid van de Penicillium -familie, een stof afscheidde die bacteriën kon doden. Hij noemde deze bacteriedodende stof penicilline. Zijn ontdekking van wat later benzylpenicilline (of penicilline G) werd genoemd van de schimmel Penicillium rubens , wordt beschreven als "de grootste overwinning die ooit op ziekte is behaald".

De weg naar massaproductie

Hoewel Fleming een wereldschokkende ontdekking had gedaan, was er een belangrijk probleem. Het bleek ontzettend moeilijk om de stof in bruikbare hoeveelheden te produceren, omdat penicilline slecht houdbaar was en de scheikundige instrumenten in die tijd ontbraken. Fleming probeerde hulp te krijgen van scheikundigen om penicilline verder te concentreren, maar met weinig succes.

Pas toen ongeveer tien jaar later de Tweede Wereldoorlog uitbrak en er opnieuw grote behoefte was aan bacteriedodende stoffen, kwam de doorbraak. De Australische patholoog Howard Florey en de Duitse biochemicus Ernst Chain, die beiden aan de universiteit van Oxford werkten, stuitten op een publicatie van Fleming over penicilline. Het duo slaagde erin de bacteriedodende stof effectief af te zonderen en te zuiveren. In 1940 was een politieagent die leed aan bloedvergiftiging de eerste persoon die werd behandeld met penicilline, en de man geneesde snel.

Impact en erfenis

  • De ontdekking van penicilline leidde tot een revolutie in de behandeling van geïnfecteerde wonden en infectieziekten
  • Fleming deelde in 1945 de Nobelprijs voor de Fysiologie of Geneeskunde met Florey en Chain voor hun gezamenlijke werk aan penicilline
  • Penicilline wordt beschouwd als het eerste breed effectieve antibioticum ter wereld
  • De ontdekking wordt gezien als een van de grootste therapeutische stappen voorwaarts van de 20e eeuw
  • Fleming zelf bleef bescheiden over zijn ontdekking en snapte nooit helemaal waarom er zoveel ophef over werd gemaakt

TL;DR: Alexander Fleming, een Schotse arts en microbioloog, ontdekte in 1928 per toeval penicilline toen hij na zijn vakantie schimmel in een van zijn bacteriekweken aantrof. De schimmel bleek bacteriën te doden. Hoewel de productie aanvankelijk problematisch was, werd penicilline tijdens de Tweede Wereldoorlog succesvol ontwikkeld tot medicijn door Howard Florey en Ernst Chain. Fleming ontving hiervoor in 1945 de Nobelprijs voor de Geneeskunde. Informatie verzameld van openbare forums of gegevens die beschikbaar zijn op internet en hier weergegeven.